Hemija od najranijih dana 2

U isto vijreme, kada je Empedokle zastupao gledište o četiri elementa, pojavljuje se učenje o unutrašnjoj građi materije.

. Predstavnici ovog novog učenja bili su Leukip (oko 450. godine pre nove ere) i njegov učenik Demokrit (470-380. godine pre nove ere), osnivači grčke atomističke škole. Po Demokritu, sva tela sastavljena su iz sitnih, tvrdih, neprobojnih, nedeljivih i nevidljivih čestica, kojima je on dao ime atom (atomos na grčkom znači nedeljiv). Atomi su tako mali da se ne mogu videti; različiti su po obliku i veličini, ali su svi sastavljeni iz iste osnovne materije. Demokrit je atome zamišljao ne čvrsto vezane, već odvojene prazim prostorom bez koga se njihovo kretanje ne bi moglo zamisliti, a isto tako i osobina tela da se šire pri zagrevanju, a skupljaju pri hlađenju.
Iako su neki hemijski proizvodi bili poznati dosta ranije, smatra se da je hemija ponikla početkom nove ere u Aleksandriji, koja je u antičko doba bila trgovački i kulturni centar, u kome su se sticali ljudi i znanja iz celog sveta. Prvi hemijski spisi potiču iz Aleksandrije i to iz prvog veka pre nove ere. U njima se nalaze opisi mnogih hemijskih jedinjenja, hemijskih aparatura, zatim opisi raznih operacija: destilacije, ceđenja, rastvaranja, kristalizacije itd. U Aleksandriji se, pod uticajem Aristotelovog učenja, razvila teorija o pretvaraju neplemenitih metala u Au („kamen mudraca“), kao i zamisao o otkrivanju takve supstance koja leči sve bolesti i održava čoveka večito mladim („životni eliksir“). Ova teorija je sve više osvajala ljude, pa se zato i održala u nauci više od hiljadu godina.
Zapravo naziv "alhemija" nastao je dodavanjem za arapski jezik karakteristicnog sloga "al". Koji su se prodiranjem u Evropu upoznavali i sa znanjima hemije. U Evropi je zapravo ceo srednji vek bio ispunjen traženjem nacina da se neki metal pretvori u zlato. To je vreme poznato pod imenom alhemijsko doba. Najpoznatiji arapski alhemičar bio je Geber ( oko 760-815). Misli se da su mnoge knjige koje nose njegovo ime, a u kojima su sakupljena sva dotadašnja znanja hemije, napisali kasniji alhemičari. Najpoznatija Geberova dela su: „Knjiga o sedamdesetorici“ i „Knjiga o otrovima“. Period alhemije se ipak najčešće označava kao period od 300. godine pre nove ere do 1600. godine nove ere.